Wiedział, że to, co go czeka, wcale nie jest najłatwiejsze. Wcale nie jest najprostszym zadaniem, najprostszym przedsięwzięciem, ale wiedział, że to jest coś, co musi zrobić. Coś, czym się musi zająć…”

„Listopadowy wczesny poranek 1999 roku. Zimno, mokro, smutno. Przyjechaliśmy z Ilonką pociągiem na krakowski dworzec PKP, niestety brudny i nieprzytulny, jak chyba wszystkie polskie dworce. Ale co tam. Najważniejsze, że już jesteśmy na miejscu. Teraz tylko szybko do domu, wykąpać się, odespać zaległości. Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej. Nagle w brudnym, mrocznym kącie przejścia podziemnego zauważam przytulonego do kaloryfera, drżącego z zimna mężczyznę. Tuli swoją nieogoloną twarz do pomalowanych na brudno żółty kolor żeberek kaloryfera. Cały drży, a po policzku spływa mu łza…”

„Wszystko, co w życiu posiadam, co sprawia, że nie wzrastam w Chrystusie, wszystko, co posiadam, co sprawia, że nie wyrastam na Jego podobieństwo, że nie jestem bliżej Niego z dnia na dzień – uznaję za stratę…”

„W teorii zarządzania: ‘zmiana to proces, w który pozwala nam lub organizacji przystosować się harmonijnie do tego co toczy się wokół nas’… ”

„To co wam przynoszę, to co mam wam do zaproponowania jest jak największy skarb, dla którego warto zaryzykować wszystko i podjąć wszelkie ryzyko i wszelkie działanie, aby tego nie stracić! Nie oznacza, że będzie idealnie! Jednak, jeśli masz już tę perłę, to nie poddawaj się, nie rezygnuj, bo to, co mam wam do zaproponowania, NIGDY PRZEZ BRAMY PIEKIELNE NIE ZOSTANIE POKONANE!!...”