„O kim zwykle myślimy, że jest szczęśliwy? Pozwoliłam sobie napisać „antybłogosławieństwa” czyli to, jak świat rozumie szczęście: Błogosławieni bogaci, albowiem rządzą królestwem, jakie sami stworzyli. Błogosławieni uodpornieni na smutek i ślepi na ból innych, albowiem nie potrzebują pociechy. Błogosławieni silni i wpływowi albowiem oni zdobywają sobie sami swoje dziedzictwo. Błogosławieni przekonani o swojej zawsze słusznej racji, albowiem oni już się nasycili. Błogosławieni nieugięci w egzekwowaniu prawa albowiem nie doświadczają niepewności. Błogosławieni nieświadomi siebie, albowiem nie muszą się przejmować Bogiem. To jest lustrzane odwrócenie tego, o czym czytamy w Kazaniu na górze w tzw. ośmiu Błogosławieństwach...”

„To, co mam, jest w jakiejś mierze konsekwencją moich zabiegów i starań, ale w zdecydowanej większości, jest to coś, co zostaje do mojego życia wniesione, coś co otrzymuję i nie mam na to wpływu. Na przykład w każdej relacji, w której jestem, ja mogę zrobić swoją część i mam nadzieję, że to, co otrzymam w odpowiedzi, będzie czymś, czego się spodziewam ale nie mam na to większego wpływu...”

„Nie mocuj się z Bogiem. Nie udowadniaj Mu, że wiesz lepiej. Najlepsze, co możesz zrobić, to oddać siebie Jemu...”

„Jesteśmy sformatowani. Mamy pewnego rodzaju oczekiwania, jak to powinno wyglądać, jak tamto powinno wyglądać. I nawet jeśli jest to nasze pierwsze doświadczenie, to my już przewidujemy jakie ono będzie...”

„Bez względu na to, jak krucha i niepewna jest rzeczywistość wokół nas, każdy z nas, każdy człowiek nosi w sobie cząstkę wieczności...”